لوئیس همیلتون مسابقه یکشنبه را از P20 آغاز کرد و به لطف یک دور ابتدایی خیره کننده، به P9 صعود کرد تا فوراً 11 مکان را به دست آورد – اما پس از آن شارژ او کاهش یافت.
چرا همیلتون نتوانست سرعت مسابقه را برای پاداش دور اول درخشان خود بیابد، پس از پایان نهم توسط تله متری آشکار شد.
چرا لوئیس همیلتون برای سرعت مسابقه تلاش کرد؟
هم لوئیس همیلتون و هم مکس ورشتاپن در دور اول با سرعتی خیره کننده از میدان عبور کردند. تجربه آنها در خیس در مقایسه با بقیه شبکه فوراً آشکار بود: آنها کشش تایرهای عقب را بسیار سریعتر ایجاد کردند، شتاب بهتری گرفتند و از پیچ 1 عبور کردند تا موقعیت مسیر را ایجاد کنند.
در دور 3، همیلتون در P9 با ورشتاپن درست پشت سر او در P10 نشسته بود و به نظر می رسید که هر دوی آنها می خواهند به جلو بروند، اما در نهایت تنها یکی از آنها موفق شد.
ورشتاپن به زودی از لوئیس گذشت، که خود را پشت سر الکساندر آلبون و اسکار پیاستری یافت – اولین علامت هشدار دهنده آشکاری بود که همیلتون فاقد سرعت واقعی مسابقه بود.
داده ها به وضوح این کاستی را نشان می دهد: در طول دوره میانی افتتاحیه، لوئیس به طور متوسط 2.8 ثانیه در هر دور کندتر از هلندی دوید، اگرچه ورشتاپن دو دور طولانی تر دوید. همچنین در دور 8 افت شدیدی در سرعت مشاهده شد که طی آن مکس 3.5 ثانیه سریعتر بود.
پراکندگی زمان دور بین همیلتون و ورشتاپن
تله متری بیشتر زوایای خاصی را مشخص می کند که بریت در آن خونریزی کرده است.
لوئیس در خروجی‌های پیچ 3 و پیچ 5 مشکلات شدیدی در چنگ زدن داشت. داده‌ها نشان می‌دهند که دریچه گاز در این نواحی قاطع‌تر عمل می‌کند، و همانطور که در نمودار زیر می‌بینیم به زمان قابل توجهی برای رسیدن به 100% دریچه گاز نیاز دارد.
در منطقه ترمز پیچ 6 – تقریباً در نیمه راه – همیلتون تقریباً یک ثانیه کامل عقب بود.
مقایسه سرعت همیلتون و ورشتاپن – دور 7
در آن دور پرهزینه هشتم، زمانی که زمان دور او بیشتر کاهش یافت، این تلفات زمانی بدتر شد. نکته پایانی این است که لوئیس تایرهای عقب خود را خیلی زود گرم کرد و تقریباً مطمئناً در دور اول بیش از حد لاستیک‌های عقب را گرم کرد زیرا سعی کرد تا جایی که ممکن است جاهای بیشتری را بسازد. هنگامی که از آستانه حرارتی روی یک تایر متوسط در شرایط مرطوب عبور کردید، عملکرد مستقیماً کاهش می یابد و راننده فراری در نهایت به P14 باز می گردد.
با شروع خشک شدن مسیر، تیم ها منتظر پنجره کراس اوور برای لاستیک های صاف بودند. در تلاشی تهاجمی برای بهره برداری از این تغییر، همیلتون زودتر برای تایرهای نرم به میدان رفت، اما این تغییر نتوانست سود مورد انتظار را بپردازد.
اگرچه او در ابتدا در طول دور پیت استاپ موقعیت را به دست آورد تا یازدهم شود، سرعت اصلی او در ترکیب نرم آهسته باقی ماند. به طور خاص، لوئیس در پشت مسابقه بولز آروید لیندبلاد گیر کرد و از دور 18 پشت سر تازه‌کار گیر افتاد تا اینکه سرانجام در دور 29 سبقت گرفت.
زمان‌های دور پیست در طول این مرحله، تضاد فاحشی را در برابر ورشتاپن نشان می‌دهد که، علی‌رغم اینکه با تعادل ضعیف روی لاستیک‌های نرم دست و پنجه نرم می‌کرد، همچنان سرعت کلی بالاتری داشت.
پراکندگی زمان دور بین همیلتون، لیندبلاد و ورشتاپن
به دلیل سرعت ضعیف و کسب مقام نهم، گزینه های همیلتون به شدت محدود بود. او دوباره تاس انداخت به عنوان یکی از اولین کسانی که برای آخرین توقف خود روی ملوهای تازه هجوم آورد. دورهای اولیه آن از مسیر کمی تیزتر به نظر می رسید، اما فاقد گاز واقعی بود. پس از اینکه بقیه زمین ایستگاه های دوم خود را تکمیل کردند، کمبود همیلتون دوباره ظاهر شد زیرا او نتوانست قفل چسبندگی بهینه لاستیک ها را باز کند.
پراکندگی زمان دور بین همیلتون و ورشتاپن
او زمان را به تدریج در هر گوشه کاهش داد، و در مسیر طولانی شروع و پایان مستقیم در اینترلاگوس، جایی که نیروگاه فراری نمی‌توانست با غرغر خط مستقیم ردبول و مرسدس بنز ادامه دهد، ضربه‌های سنگینی را متحمل شد. پایداری عقب و توانایی پیچیدن با سرعت کم SF-26 به طور کامل ناپدید شد و فراری را از هرگونه توانایی برای مبارزه با رقبای مستقیم خود ربود.
حتی با نگاهی به تمرینات خشک، نه همیلتون و نه لکلرک نتوانستند سرعتی نماینده از ماشین بگیرند. در حالی که تعیین یک دلیل اصلی دشوار است، تنظیم آخر هفته SF-26 نتوانست پتانسیل واقعی خودرو را در برزیل باز کند.
همیلتون با عبور از خط در جایگاه نهم، یک دور عقب‌تر از برنده و یک مکان عقب‌تر از هم تیمی‌اش، آخر هفته‌ای را به پایان رساند که در آن فراری در آخرین مسابقه سه زمانه به آرامی کندترین چهار سازنده برتر را به پایان رساند.
در ادامه بخوانید: لوئیس همیلتون خطای ارتباطی فراری را پس از چرخش GP برزیل فاش کرد
