فراری وارد اینترلاگوس شد و با مشکلی روبرو شد که چند هفته پیش تصور آن در چنین فرمی دشوار بود. پس از یک فصل طولانی که در تعقیب رقابت گذرانده بود، سرانجام به نظر می‌رسد که تیم بسیاری از پاسخ‌هایی را که در خودروی فرمول 1 SF-26 از دست داده بود، یافته است.
نتایج چند گرندپری آخر این پیشرفت را تایید می کند، اما درست زمانی که اسکودریا توانایی مبارزه برای پیروزی ها را دوباره به دست آورد، یک سوال ظریف مطرح شد: رابطه بین لوئیس همیلتون و چارلز لکلرک در پیست.
آنچه در گوشه های ابتدایی گرندپری مکزیک رخ داد همچنان بر گفتگوها حاکم است. نقطه اشتعال بین دو راننده فراری یکشنبه‌ای را به خطر انداخت که می‌توانست نتیجه بسیار متفاوتی را برای تیم به همراه داشته باشد و مهمتر از آن، تنش‌هایی را آشکار کرد که به نظر می‌رسید بعد از مسابقه از بین نرفتند.
دیروز همیلتون در گفتگو با رسانه ها در اینترلاگوس موضعی را که یکشنبه شب در مکزیکوسیتی بیان کرده بود، تکرار کرد. هیچ بازگشتی وجود نداشت و تلاش برای کم اهمیت جلوه دادن آنچه اتفاق افتاد وجود داشت. این نشانه حل نشدن مشکل است.
از زمان مکزیک فرصتی برای نشستن دو راننده و رئیس تیم فرد واسور وجود نداشته است. واسور به مارانلو بازگشت در حالی که لکلرک قبل از تولد فرزند همسرش الکساندرا نزد خانواده اش رفت. بنابراین بحث به امروز، زمانی که مونگاسک ها به محوطه اینترلاگوس رسیدند، به تعویق افتاد.
جلسه مهمی خواهد بود. نه برای تعیین اینکه چه کسی در مکزیک درست بود یا اشتباه، بلکه برای ایجاد یک اصل که هر دو راننده باید به آن احترام بگذارند: وقتی فراری در موقعیتی قرار می‌گیرد که می‌تواند برنده شود، نمی‌توان منافع تیم را با یک جنگ داخلی تهدید کرد.
لوئیس همیلتون، فراری
عکس از: Sam Bloxham / LAT Images از طریق Getty Images
اما چرا دو راننده ای که دیگر برای قهرمانی جهان رقابت نمی کنند به چنین سطح بالایی از تنش رسیدند؟ پاسخ سرراست نیست و ناگزیر شامل حدی از حدس و گمان است. همیلتون بیشتر دوران حرفه ای خود را در موقعیتی خاص سپری کرده است. پس از بازنشستگی نیکو روزبرگ در پایان سال 2016، این راننده بریتانیایی سال های زیادی را در مرسدس با تیمی که حول او ساخته شده بود گذراند. شرایطی بود که موقعیت او هرگز زیر سوال نمی رفت.
انتقال او به فراری او را وارد محیط بسیار متفاوتی کرد. همیلتون خود را در کنار یک هم تیمی یافت که نه تنها سازمان را از درون می شناسد، بلکه در طول سال ها رابطه بسیار قوی با اسکودریا ایجاد کرده است. برای راننده ای که عادت دارد نقطه کانونی تیمش باشد، به اشتراک گذاشتن آن نقش می تواند تجربه ای ناآشنا باشد.
در طرف دیگر لکلرک قرار دارد که از سال 2019 رنگ‌های فراری را بر تن کرده است. مونگاسکی‌ها فصول سختی را پشت سر گذاشتند، محدودیت‌های فنی ماشین‌هایی را که اغلب دور از انتظار بودند، پذیرفتند و همچنان یکی از ارکان تیم بودند. قابل درک است، او اکنون احساس می کند که به مقامی دست یافته است که قصد تسلیم شدنش را ندارد، حتی در مقابل یک قهرمان هفت بار جهان.
اینها دو سفر متفاوت، دو شخصیت قوی و دو راننده با انگیزه بیش از اندازه کافی برای ادامه دادن هستند. جام جهانی برای دامن زدن به رقابت لازم نیست در خطر باشد. گاهی اوقات فقدان یک هدف مشترک فوری است که یافتن تعادل را دشوارتر می کند.
تناقض این است که این وضعیت درست زمانی به وجود آمده است که به نظر می رسد فراری بر بسیاری از مشکلاتی که فصل آن را با مشکل مواجه کرده غلبه کرده است. در طول سه مسابقه گذشته، اسکودریا بیش از هر تیم دیگری در مسابقات قهرمانی سازندگان امتیاز کسب کرده است، که نشان دهنده یک چرخش قابل توجه از قسمت اول مبارزات است.
SF-26 بار دیگر به خودرویی تبدیل شده است که همیلتون و لکلرک با آن می توانند موقعیت های قطبی و پیروزی را هدف قرار دهند. با این حال، در همین لحظه، تیم باید با خطر یک جنگ داخلی که نتیجه کلی را به خطر می اندازد، مبارزه کند. اتفاقی که در مکزیک افتاد نشان داد که چقدر می‌تواند مرز بین رقابتی که به افزایش عملکرد کمک می‌کند و رقابتی که می‌تواند یک برد بالقوه یا حتی پایان 1-2 را به فرصت از دست رفته تبدیل کند و در نهایت دوم و چهارم شود، باریک باشد.
فردریک واسور، فراری
عکس از: مایکل پاتس / تصاویر LAT از طریق گتی ایماژ
نقش واسور
سرمربی تیم فرانسه با یکی از حساس ترین چالش های دوران مسئولیت خود مواجه است. او تاکنون همواره از آزادی رانندگان خود برای رقابت با یکدیگر در پیست دفاع کرده و معتقد است که باید به دو قهرمان اجازه داده شود که بدون محدودیت های بی مورد با یکدیگر رقابت کنند. این فلسفه ای است که منطقی است، اما به یک شرط اساسی نیاز دارد: هر دو راننده باید نقطه ای را درک کنند و به آن احترام بگذارند که رقابت فردی فراتر از آن برای تیم مضر می شود.
این دقیقاً همان چیزی است که باید در نشست امروز اینترلاگوس به آن پرداخته شود. همیلتون قبلاً به صراحت گفته است که قصد تغییر تفسیر خود از رویدادها را ندارد. موضع لکلرک هنوز شنیده نشده است زیرا او در فعالیت های رسانه ای دیروز غایب بود. وظیفه Vaseur گوش دادن به هر دو راننده و بالاتر از همه ایجاد قوانینی است که جایی برای تفسیر باقی نمی گذارد.
اما برای رسیدن به این هدف، رئیس تیم باید از حمایت کامل مدیریت فراری برخوردار باشد. این صرفاً حمایت از او برای تصمیم گیری، حتی تصمیمات نامطلوب نیست، بلکه حصول اطمینان از اینکه در برخورد با رهبران یک صدا وجود دارد – صدایی که همه آن را به عنوان اقتدار نهایی می شناسند.
این یک اصل اساسی در اداره یک تیم است، به خصوص تیمی با رانندگانی با کالیبر همیلتون و لکلرک. اگر دستورالعمل ها از سوی افراد مختلف ارائه شود، یا اگر حتی فرصتی برای جستجوی تایید و پشتیبانی در جای دیگری وجود داشته باشد، اقتدار شخصی که مسئول رهبری تیم است، ناگزیر با خطر تضعیف می شود. مدیران فراری باید از واسور حمایت کنند، اما مهمتر از آن، باید به او – و به تنهایی – اجازه دهند تا موقعیت تیم را به رانندگانش ارائه دهد. این تنها راه برای دادن اختیارات کامل به تصمیمات و اطمینان از رعایت آنها است.
مدیریت دو رهبر با این کالیبر نمی تواند تحت تأثیر سنگینی شهرت آنها یا پیامدهای خارجی بالقوه یک تصمیم باشد. اگر هدف بازگرداندن فراری به موقعیتی است که بتواند به طور مداوم برای مسابقات قهرمانی جهان به چالش بکشد، نیازهای تیم باید بر هر جاه طلبی فردی ارجحیت داشته باشد. این لزوما به معنای معرفی سلسله مراتب درایور از پیش تعریف شده نیست. بلکه به معنای اطمینان از این است که تصمیماتی که به نفع اسکودریا گرفته می شود، بدون استثنا توسط هر دو راننده به رسمیت شناخته شده و مورد احترام قرار می گیرد.
یک جنبه نهایی وجود دارد که جلسه در اینترلاگوس را مهم تر می کند. فصل 2026 اکنون وارد مراحل پایانی خود می شود، اما فراری در حال حاضر برای قهرمانی در سال آینده تلاش می کند، با جاه طلبی رسیدن به فصل افتتاحیه در موقعیتی که بتواند برای جوایز برتر بجنگد.
لوئیس همیلتون، فراری، چارلز لکلرک، فراری
عکس از: Manuel Eletto/Getty Images
این دیدگاه نه تنها به یک خودروی رقابتی، بلکه به محیطی هماهنگ و سازمانی نیاز دارد که همه در آن نقش خود را درک کنند. نبرد بالقوه عنوان قهرمانی جهان ناگزیر مدیریت یک رقابت را دشوارتر می کند – رقابتی که علیرغم اینکه عنوانی در این فصل در خطر نیست، در حال حاضر نشانه هایی از فشار را نشان می دهد.
به همین دلیل، ملاقات بین واسور، همیلتون و لکلرک چیزی فراتر از روشن کردن اتفاقات مکزیک خواهد بود. این می تواند لحظه ای باشد که فراری قوانین اساسی را برای نحوه همکاری رانندگانش در آینده ایجاد می کند.
به نظر می رسد که SF-26 سرانجام مسیر رقابت را دوباره کشف کرده است. اکنون این به تیم بستگی دارد که اطمینان حاصل کند که وقتی فرصتی برای برنده شدن ارائه می شود، رانندگان خود آن را به فرصت از دست رفته دیگری تبدیل نکنند.
ما می خواهیم از شما بشنویم!
آنچه را که می خواهید در آینده از ما ببینید به ما اطلاع دهید.
در نظرسنجی ما شرکت کنید
– تیم Autosport.com
