مقالات

فصل بیستم – NBC Sports


سیسیل گوردون روی صندلیش نشسته بود و تلویزیون تماشا می کرد. لونی روی کاناپه کشیده شده بود.

سیسیل گفت: کفش هایت را از روی کوسن ها در بیاور.

“آنها روی بالش نیستند.”

“آنها روی بالش بودند.”

“چرا باید کفش هایم را روی بالش بگذارم؟” لونی گفت.

“دقیقا. چرا شما؟ اما شما انجام دادید.”

لونی نشست. “آیا باید به مدرسه برگردم؟”

“چرا، پس می توانید کفش های خود را روی کوسن های مبل آن طرف قرار دهید؟”

“من در اتاق خوابگاهم کاناپه ندارم.”

سیسیل گفت: “تو باید جای بزرگتری بگیری.”

“با چی؟ پولی که به من نمی دهند تا فوتبال بازی کنم؟”

سیسیل گفت: «این واقعاً حجم زیادی از مزخرفات است. “همه پولی که برای آنها در می آورید و آنها یک سکه به شما نمی دهند.”

“من در NFL حقوق می گیرم.”

سیسیل به لونی نگاه کرد و اخم کرد. “اول باید به آنجا برسی.”

“چرا نمی توانم به آنجا بروم؟”

مبل های خود را قبل از بیرون آمدن حساب نکنید.

«فکر نمی‌کنم این گفته باشد، بابا».

سیسیل به صفحه نمایش اشاره کرد. “به این بچه ها نگاه کنید. برای هر یک از آنها، صدها نفر دیگر وجود دارند که برای بازی کردن کافی هستند. شاید بیشتر.”

“فکر کردم به من ایمان داری؟”

“من هرگز نگفته‌ام که نمی‌گویم. اما نمی‌دانیم وقتی زمان حرفه‌ای شدن فرا برسد، چه اتفاقی قرار است بیفتد.”

“پس باید چیکار کنم؟”

سیسیل گفت: “آنچه را که می توانی کنترل کنی، کنترل کن، و برای هر چیزی آماده باش. هر زمان.”

لونی به اطراف اتاق نگاه کرد. “مامان کی میاد خونه؟”

“هر وقت که بتواند از مادربزرگت دور شود.”

“من فکر می کردم او خوشحال است که اینجا هستم.”

او هنوز مادر خودش را دارد که باید از او مراقبت کند.

“این تو هستی؟”

“چرا باید جوان تر شوم؟”

“یعنی خوشحالی که من خونه ام؟”

سیسیل دوباره به سمت تلویزیون برگشت و سرش را تکان داد. “تا زمانی که از حمام من استفاده نکنی.”

لونی گفت: «فقط سه روز گذشته است. “من می توانم آن را نگه دارم.”

سیسیل انگشتی را برای صفحه نمایش تکان داد. شرط می بندم که تو می توانی آن آدم های بدشانسی را شکست بدهی.

فولادی ها با بیست و هشت امتیاز برنده می شوند.

“پس کلتس.”

ما نمی توانیم یک تیم NFL را شکست دهیم.

“شما شکست ناپذیرید. و قهرمان ACC هستید.”

فقط به من گفتی که بازی کردن با توپ حرفه ای چقدر سخت است.

سیسیل گفت: «اینکه آنجا بازی نکنم. “برای رسیدن به آنجا.”

“آیا فرقی می کند؟”

“تو می فهمی.”

“امیدوارم وقتی این کار را انجام دهم، در سمت راست باشم.”

سیسیل گفت: زمان مشخص خواهد کرد.

“در حال حاضر، من فقط نگران اوکلاهاما هستم.”

سیسیل سرش را تکان داد. “شما لازم نیست نگران آنها باشید. در حال حاضر لازم نیست نگران کسی باشید.”

لونی سرش را حتی بیشتر در کاناپه فرو برد. او گفت: «یک چیز وجود دارد. “من … مهم نیست.”

سیسیل نگاهی به او انداخت. “دوباره با شورت حمام می کنی؟”

لونی گفت: “این دکوتو است.”

“آیا با شورت دوش می گیرد؟”

“بابا، هیچ کس با شورت دوش نمی گیرد.”

“دوباره دیکوتو کیست؟”

“مردی که من همه این پاس ها را به او می دهم؟”

سیسیل گفت: “آن پسر سفید مانند آهوی هیجان زده می دود و دست های بهتری از جادوگر شش انگشتی دارد.”

“یادت هست قبل از اینکه من حاضر شوم به شما گفتم که او قرار است محافظ باشد؟”

“این برای او بد است.”

برای من خیلی بد است. او من را دوست ندارد.

حسادت رودخانه ای در مصر است.

“فکر نمی کنم این حرف هم باشد.”

سیسیل بلند شد و به آشپزخانه رفت. با آبجو تازه برگشت. او با شکستن بالا گفت: «به آن عادت کن. اگر اوضاع بر وفق مراد شما پیش برود، بازیکنان زیادی را روی نیمکت خواهید داشت.»

او گاهی چیزهایی می گوید.

سیسیل جرعه ای نوشید. ابرویی بالا انداخت. “مثل چی؟”

“فقط چیزهایی. مثل اینکه شاید او می خواهد به سمت من تاب بخورد.”

سیسیل یک نوشیدنی دیگر خورد. “اگر او همان مردی است که من فکر می کنم، او از تو بزرگتر است.”

لونی برگشت به او نگاه کرد. “او هست.”

“قوی تر از تو.”

“او هست.”

سیسیل قوطی را کج کرد و نیمی از آن را قورت داد. آروغ زد. او گفت: «پس آسان است.

“چه آسان است؟”

“نبرد کثیف”.

لونی دوباره نشست. “این توصیه شماست.”

سیسیل آبجو را تمام کرد و قوطی را له کرد. او گفت: “این یک توصیه نیست، این یک واقعیت است.”




Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا