آلن جونز قهرمان فرمول یک جهان در سال 1980 در سن 80 سالگی درگذشت

آلن جونز که پس از یک بیماری کوتاه در سن 80 سالگی درگذشت، می‌توانست یا باید چندین قهرمان فرمول 1 جهان می‌شد.

تصمیم شوکه کننده برنده عنوان قهرمانی سال 1980 برای کناره گیری در پایان سال 1981، در را برای ککه روزبرگ باز کرد تا به ویلیامز بپیوندد، جایی که فنلاندی در سال 1982 تاج را به دست آورد.

جونز اولین راننده ای بود که با ویلیامز این عنوان را به دست آورد و با بنیانگذاران تیم فرانک ویلیامز و پاتریک هد همکاری قوی داشت.

جونز که در سال 1946 در ملبورن به دنیا آمد، پسر تاجر و راننده مسابقه ای استن جونز است و زمانی که پدرش جایزه بزرگ استرالیا را در سال 1959 در آلبرت پارک برنده شد، از حاشیه تماشا کرد. جونز جوانتر این شاهکار را در کالدر پارک در سال 1980 تکرار کرد و آخرین راننده استرالیایی است که در این مسابقه پیروز شده است.

جونز قبل از بازگشت به استرالیا در دهه 1960 در بریتانیا مسابقه داد. پس از نقل مکان به لندن در سال 1970، او سه سال طول کشید تا خود را تثبیت کند و اولین مسابقه F3 خود را در سیلورستون در سال 1973 برنده شد، همان سالی که در مسابقات قهرمانی F3 بریتانیا در GRD به مقام دوم رسید.

در سال 1975 او اولین بازی خود را در فرمول 1 با هسکت خصوصی انجام داد و هنگامی که آن تیم در پایان فصل بسته شد، به تیم گراهام هیل نقل مکان کرد، سپس سال 1976 ناامیدکننده ای را در سورتیز پشت سر گذاشت.

به نظر می رسید حرفه جونز متوقف شده بود تا اینکه Shadow پس از از دست دادن راننده اصلی تام پرایس در یک تصادف غم انگیز در آفریقای جنوبی تماس گرفت. DN8 پیشرو نبود، اما جونز به یک تهدید امتیاز تبدیل شد و اولین برد خود را در گرندپری اتریش در سال 1977 به دست آورد و از رتبه چهاردهم جدول در شرایط متغیر حرکت کرد.

فراری او را برای سال 1978 جستجو کرد، اما زمانی که انزو فراری با ژیل ویلنوو قرارداد امضا کرد، جونز با پیشنهادی از تیم تازه تاسیس ویلیامز باقی ماند.

جونز تقریباً ویلیامز FW06 را در لانگ بیچ به پیروزی رساند اما برای بال شکسته، سپس دوباره در برندز هچ جایی که گیربکس شکست. در GP ایالات متحده، او پس از فراری کارلوس رویتمان دوم شد، در حالی که یک ماشین جدید، FW07، در Grove تکمیل شد.

زمانی که جونز و هم تیمی جدید، کلی رگازونی، ماشین را به دست گرفتند و باگ ها برطرف شد، ویلیامز تبدیل به یک نیرو شد.

جونز یک مایل در سیلورستون رهبری کرد تا اینکه یک پمپ آب از کار افتاد و به سوئیسی اجازه داد اولین برد تیم را به دست آورد. جونز سپس هدایت را برعهده گرفت و چهار نفر از شش GP باقیمانده را به دست آورد تا در مسابقات قهرمانی سوم شود.

جونز یک مسابقه‌دهنده بهتر از مسابقه‌ای که خود اعتراف می‌کرد، پس از آن با نلسون پیکه از برابهام برای برتری در 1980-1981 دوئل کرد. در سال 1980، او پنج پیروزی و دو پیروزی غیرقهرمانی به دست آورد تا برزیلی را به مقام قهرمانی برساند.

بدبختی و اشتباه عجیب، چالش او را در سال 1981 با مشکل مواجه کرد و او سوم شد، اما گاهی اوقات جونز حتی بهتر از سال قبل به نظر می رسید. او دو برد، از جمله تسلط بر فینال در کاخ سزار، به دست آورد و در مسابقات قهرمانی سوم شد و با آویزان کردن کلاه خود، همه را غافلگیر کرد. استرس سفر تاثیر خودش را گذاشته بود.

او در خانه، با ماشین‌های GT و چرخ‌های باز مسابقه می‌داد، اما خارش برای بازگشت خیلی شدید بود. او در سال 1983 پیکان را در لانگ بیچ رانندگی کرد، سال بعد استراحت کرد، سپس یک سال بعد با تیم بئاتریس هاس بازگشت، ابتدا برای سه GP و سپس یک فصل کامل در سال 1986. دیگر هیچ بردی برای اضافه کردن به تعداد او وجود نداشت و او در پایان فصل با 12 امتیاز و شش پودوم پودوم (GP) بازنشسته شد.

آلن جونز، ویلیامز FW07B فورد

عکس از: Rainer Schlegelmilch/Getty Images

او در استرالیا با اتومبیل‌های سوپراسپرت V8 با بهترین رتبه دوم در سال 1993 مسابقه داد و حتی اتومبیل‌های اسپورت (از جمله Le Mans) را با پورشه و تویوتا و CART با نیومن هاس مسابقه داد. او آخرین شروع خود را در مسابقات اتومبیل رانی حرفه ای در سال 2002 به عنوان کمک راننده در Bathurst 1000 با دیک جانسون ریسینگ انجام داد.

جونز در کنار ادامه کار خود در موتوراسپرت، سال ها به عنوان مفسر در پوشش تلویزیونی استرالیایی F1، یک حرفه رسانه ای موفق داشت. درست مثل زمانی که در کابین خلبان بود، خجالتی نبود و همه چیز را همانطور که می دید صدا می کرد.

جونز در سال 1980 موفق به دریافت جایزه MBE برای خدمات در مسابقات اتومبیل رانی شد و در سال 1989 به تالار مشاهیر ورزشی استرالیا راه یافت.

از او همسر و شش فرزندش به نام های کریستین، امبر، زارا، جک، کامیلا و اما به یادگار مانده است.

در بیانیه ای که از طرف خانواده جونز منتشر شد، همسرش آماندا باتلر-دیویس گفت که او پس از یک بیماری کوتاه درگذشت.

باتلر دیویس گفت: «با نهایت اندوه درگذشت آلن عزیزمان را که در 5 نوامبر پس از یک بیماری کوتاه درگذشت، اعلام می‌کنیم.»

نزدیک‌ترین افراد به او و بسیاری از هوادارانی که او همیشه از حمایت‌هایشان سپاسگزار بود، بسیار دلتنگ خواهد شد و به یاد او خواهند رفت.

آلن جونز

عکس از: سیمون گالووی / تصاویر موتور اسپورت

آلن زندگی خود را وقف ورزش های موتوری کرد و میراثی را ساخت که از طریق افراد بی شماری که در طول مسیر با آنها تماس گرفت زنده خواهد ماند.

آلن از طریق دستاوردها، اشتیاق و شخصیت شکست ناپذیر خود، چه در داخل و چه خارج از پیست، اثری ماندگار در این ورزش چه در سطح ملی و چه در سراسر جهان بر جای گذاشته است.

“به عنوان یک خانواده مایلیم از این فرصت استفاده کنیم و از همه کسانی که بخشی از سفر آلن بودند برای سالها دوستی، عشق و حمایت تشکر کنیم. او فوق‌العاده خوش‌شانس بود که افراد فوق‌العاده زیادی را در اطراف خود داشت.”

سر پاتریک هد گفت: «آلن یک شخصیت کاملاً مثبت، با حس شوخ طبعی عالی و یک «مبارز» فوق‌العاده در پیست بود.

او همچنین بسیار باتجربه بود و فقط شرایط شهرت او را محدود می کرد، فکر می کنم او با بهترین ها بود. او به اندازه کافی خوب بود که عناوین زیادی کسب کرد.

در بیانیه ای، تیم فرمول یک ویلیامز گفت: «همه در ویلیامز از اطلاع از مرگ آلن جونز عمیقاً متأسف هستند.

آلن در ساختن ویلیامز به آنچه امروز هست نقش مهمی داشت و با فرانک ویلیامز و پاتریک هد رابطه ای برجسته ایجاد کرد تا اولین قهرمان رانندگان جهان ما شود.

او استانداردهایی را برای قهرمانان ویلیامز تعیین کرد: یک مسابقه‌دهنده سریع و سازش ناپذیر با ذهنیت چالش‌برانگیز که عاشق مسابقات موتوری بود و زندگی خود را وقف آن کرد.

او یک نماد واقعی استرالیا و اسطوره ویلیامز است و به شدت دلتنگ خواهد شد. افکار ما به خانواده جونز و دوستانشان می پردازد.”

ما می خواهیم از شما بشنویم!

– تیم Autosport.com