نورنیوز-گروه بین‌الملل: دولتمردان آلمان که چند سالی است حیثیت جهانی کشورشان را قربانی میزبانی از ورشکستگان سیاسی، فاقد پشتوانه مردمی و برخوردار از کارنامه‌ای سیاه در ضدیت با منافع ملی ایران کرده‌اند، بار دیگر در پوشش عنوان «جایزه آزادی» بنیاد فریدریش ناومان، نمایش مضحک دیگری به راه انداخته‌اند؛ نمایشی که طی آن مدعی اهدای نیابتی جایزه آزادی مردم ایران به ربع پهلوی شده‌اند؛ فردی که قتل‌عام دانش‌آموزان میناب را امری طبیعی و هزینه جنگ توصیف کرد، اما برای کشته‌شدن سه سرباز آمریکایی پیام تسلیت فرستاد و در برابر نتانیاهو، قاتل زنان و کودکان ایرانی، دست دوستی و همراهی دراز کرد. این اقدام در شرایطی صورت می‌گیرد که گذشته تاریخی آلمان و رفتارهای فریدریش مرتس، از جمله معرفی نتانیاهو به‌عنوان مجری کارهای کثیف غرب در کشتار مردم ایران، نشان می‌دهد برلین نه‌تنها صلاحیت ژست‌های بشردوستانه و آزادی‌خواهانه را ندارد، بلکه به‌دلیل سوابق و مشارکت‌های مورد اشاره، باید در برابر اتهامات مربوط به جنایت علیه بشریت پاسخگو باشد.
از نمایش جورج‌تاون تا رسوایی فرانکفورت؛ نمایندگی بدون ملت
آلمانی‌ها در حالی خود را مضحکه جهان کرده‌اند که واقعیت‌های انکارناپذیری درباره فردی که او را نماینده ملت ایران می‌نامند، وجود دارد. حتی مدعیان ائتلاف جورج‌تاون، از علینژاد و کرمی گرفته تا گلشیفته، عبدالله مهتدی، شیرین عبادی و اسماعیلیون، نیز دیگر در کنار پهلوی نیستند و جدایی خود را اعلام کرده‌اند. آلمان سال گذشته نیز نشست امنیتی مونیخ را قربانی میزبانی از پهلوی کرد؛ اما پلیس این کشور بعداً اعلام کرد جمعیت حاضر در میتینگ او، برخلاف ادعای ۲۵۰ هزار نفر، حدود ۲۰ تا ۳۰ هزار نفر بوده است. امسال نیز مراسم جایزه آزادی، با وجود ادعاهای پرطمطراق، نتوانست بیش از حدود ۲۰ هزار نفر از میلیون‌ها ایرانی ساکن اروپا را گرد آورد. چگونه می‌توان کسی را نماد آزادی‌خواهی و نجات مردم ایران معرفی کرد که رسماً از تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی حمایت کرده و کشتار دانش‌آموزان میناب را هزینه جنگ دانسته، اما برای سربازان آمریکایی کشته‌شده اشک ریخته است؟ چنین مواضعی نه شایسته جایزه آزادی، بلکه مستوجب پاسخگویی درباره همراهی با متجاوزان و جنایتکاران است. آلمان بار دیگر آبروی خود را قربانی سیاسی‌کاری کرده است.
مرتس؛ صدراعظمی گرفتار بحران مشروعیت و نارضایتی عمومی
کارنامه فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، تصویری متفاوت از ادعاهای آزادی‌خواهانه برلین ارائه می‌دهد. نتایج انتخابات ایالتی و محلی، از شکست سنگین ائتلاف حاکم حکایت دارد؛ شکستی که نشانه‌ای از افول پایگاه سیاسی دولت اوست. در نظرسنجی مربوط به محبوبیت سیاستمداران آلمانی نیز از میان ۲۰ چهره مورد ارزیابی، مرتس با کسب تنها دو امتیاز از مجموع ۱۰ امتیاز، در پایین‌ترین جایگاه قرار گرفته است. پیامدهای جنگ‌افروزی علیه ایران و روسیه و بحران اقتصادی ناشی از آن، فشار مضاعفی بر جامعه آلمان وارد کرده است. مرتس نمی‌تواند با برگزاری سیرک‌هایی همچون جایزه آزادی، بر بحران اقتصادی، نارضایتی عمومی و مطالبات سیاسی برای برکناری دولتش سرپوش بگذارد.
کارنامه تاریخی و معاصر؛ آزادی در محاصره محدودیت‌ها
آلمان می‌خواهد با نمایش جایزه آزادی، خود را نماد حقوق بشر و انسانیت معرفی کند؛ حال آنکه دو جنگ جهانی و میراث تاریخی این کشور، بخشی از واقعیت گذشته آن را آشکار می‌سازد. در دوران معاصر نیز نهادهای حقوق بشری درباره وضعیت آزادی‌ها هشدار داده‌اند. ایرین خان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در زمینه آزادی بیان، از کوچک‌شدن فضای آزادی بیان در آلمان سخن گفته است. مسلمانان، سیاه‌پوستان، مهاجران و دیگر رنگین‌پوستان نیز با تهدیدهای امنیتی مواجه‌اند. پس از آغاز جنگ غزه و وقوع نسل‌کشی، اعتراض‌های حامی فلسطین با ممنوعیت، محدودیت سخنرانی و برخورد پلیس روبه‌رو شد. بازداشت صدها نفر در اعتراضات معیشتی و توافق ائتلاف حاکم بر پیش‌نویس قانونی برای اجازه ورود مخفیانه سازمان اطلاعات فدرال به منازل، با تأیید نهادهای نظارتی، پرسش‌های جدی درباره حدود آزادی و حریم خصوصی در آلمان ایجاد کرده است.
از تحریم و حمایت از تجاوز تا تغییر معادلات قدرت
دولتمردان آلمان مدعی حمایت از مردم ایران و آزادی‌اند، حال آنکه این کشور در تحریم‌های یک‌جانبه علیه ایران نقشی فعال داشته است؛ تحریم‌هایی که النا دوهان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور اقدامات قهری یک‌جانبه، آن‌ها را مغایر منشور ملل متحد و مصداق نقض حقوق بنیادین دانسته و خواستار لغو و پاسخگویی عاملان شده است. مرتس هنگام تجاوز رژیم صهیونیستی علیه ایران نیز آشکارا حمایت کرد و گفت نتانیاهو کارهای کثیف غرب را انجام می‌دهد.
در جنگ رمضان نیز آلمان و برخی کشورهای اروپایی، از جمله فرانسه و انگلیس، به‌جای محکوم‌کردن تجاوز، مواضعی حمایتی اتخاذ کردند؛ به‌گونه‌ای که به گفته دبیرکل ناتو، پنج هزار سورتی پرواز اروپا در این تجاوزات نقش داشته است. آلمان نمی‌تواند هم‌زمان مدعی حمایت از ایرانیان باشد و در کنار عاملان تحریم، تجاوز و کشتار بایستد.
نکته تعیین‌کننده آن است که در این جنگ ترکیبی، از نمایش‌های حقوق بشری تا فشار اقتصادی و نظامی، یک واقعیت تغییرناپذیر وجود دارد: تنگه هرمز با تهدید و فشار باز نخواهد شد و هزینه اقتصادی این سیاست‌ها متوجه آلمان و دیگر همراهان آمریکا و رژیم صهیونیستی خواهد بود. از سوی دیگر، همان‌گونه که سخنگوی سپاه اعلام کرده، محدودیت جغرافیایی برد موشک‌های ایران برداشته شده است. هر کشوری که در توهم کسب منفعت از همراهی با متجاوزان باشد، باید خود را برای پرداخت هزینه انتخابش آماده کند. دوران بزن‌ودررو پایان یافته و معادلات آینده نه بر اساس اراده غرب، بلکه با محوریت ایران و مقاومت رقم خواهد خورد.
