با افزایش حمایت از پلی آف فوتبال کالج از 12 به 24 تیم، پول عامل اصلی نبود.
بله، قرارداد جدید پنج ساله 1.7 میلیارد دلاری که دوشنبه نهایی شد، چند میلیون برای هر مدرسه SEC و Big Ten و مبلغ کمتری برای بقیه اضافه می کند. اما جایگزینی بازی‌های قهرمانی کنفرانس با دسته‌ای از بازی‌های پلی‌آف دور اول، به خودی خود ظرف طلای کافی برای منفجر کردن کل ورزش و خطر از دست دادن قداست فصل عادی نبود.
تبلیغات
چه ارزشی داشت؟ دسترسی داشته باشید. همانطور که مربیان و مدیران بازی پلی آف 12 تیمی را تجربه کردند، به این نتیجه رسیدند – و احتمالاً به درستی – که هیچ چیز بیشتر از حضور در زمین در بین هواداران طنین انداز نبود. آنها به طور فزاینده ای امنیت شغلی خود را مرتبط با استانداردهای سیاه و سفید در داخل یا خارج می دیدند، بنابراین آنها به سادگی استاندارد را تغییر دادند تا برنامه های بیشتری را در وسط دو کنفرانس غنی گیر کرده باشند.
اما آیا دسترسی بیشتر به بازی‌های پلی آف واقعاً فرهنگ «آتش همه را» را که به نظر می‌رسد در فوتبال دانشگاهی رواج بیشتری دارد، تسکین می‌دهد؟ در اینجا یک پیش بینی وجود دارد: قرار است بسیار بسیار بدتر شود.
در حالی که شروع آهسته ای برای چرخ فلک مربیگری امسال بوده است، کسب و کار با چهار افتتاحیه کنفرانس قدرت و چندین کنفرانس دیگر که ممکن است در هفته های آینده تحقق یابد، در حال افزایش است. با این حال، شگفتی واقعی این است که چگونه بسیاری از مربیان سال اول در حال حاضر تحت فشار هستند.
کایل ویتینگهام از میشیگان، توش لوپوی از کالیفرنیا، کربی مور از ایالت واشنگتن، جیم مورا از ایالت کلرادو و سالن ویل تولین در سال اول آنقدر ناامید کننده بودند که اگر مدارس آنها را قطع کنند و دوباره شروع کنند، شوکه کننده نخواهد بود. حتی در مکان‌هایی مانند آرکانزاس و فلوریدا، جایی که رکورد با آنچه انتظار می‌رفت تفاوتی ندارد، مربیان سال اول تلاش می‌کنند تا طرفداران را متقاعد کنند که در مسیر درستی هستند.
به طور سنتی، اخراج یک مربی پس از یک سال تابو بود، مگر اینکه رسوایی خارج از زمین وجود داشته باشد. حتی اگر بلافاصله برای مدیران دانشگاه روشن می شد که مربی ای را استخدام کرده اند که بالای سر او بوده است، اعتراف به چنین اشتباهی بدون حداقل دو سال شواهد روی زمین تقریباً شرم آور بود.
تبلیغات
اما اگر این فرهنگ واقعاً تغییر کند و برنامه مربیان برای اثبات خود را کوچک کند، پلی آف 24 تیمی مانند ریختن نفت سفید روی آتش خواهد بود.
اگر فکر می‌کردید پلی آف 12 تیمی دنیایی از FOMO را برای همه کسانی که وارد آن نشدند ایجاد کرد، فقط منتظر بمانید تا دو سوم مدارس کنفرانس قدرت هر ماه نوامبر متوجه شوند که در آزمون قبولی شکست خورده‌اند.
وقتی استانداردها برای صعود به مرحله پلی آف واقعاً بالاست، حداقل می توانید عدم حضور در آن را توجیه کنید. الان هم در نسخه 12 تیمی، شاهد بودیم که تیم های خوبی مانند تگزاس، نوتردام و واندربیلت در سال گذشته به دلیل نبود فضای کافی و حاشیه خطا کم بودند. اگر به خط برش نرسیدی، در جمع خوبی بودی.
بنابراین، وقتی آستانه را به طور چشمگیری تغییر می دهید، مطمئناً تیم های بیشتری را در نظر می گیرید که ارزش یک ضربه را دارند. اما شما همچنین در حال تعیین یک استاندارد جدید برای آنچه یک فصل موفق است. به ناچار، از سال آینده، هواداران و تقویت‌کنندگان فوتبال دانشگاهی را به شیوه‌ای دوتایی‌تر مصرف می‌کنند: شما یا داخل هستید یا بیرون هستید، و اگر بیرون باشید مشکل بزرگی است.
تبلیغات
در همان زمان، فوتبال دانشگاهی در پنجره اورتون دستخوش انقلابی در مورد اینکه چه فصلی برای یک مربی جدید قابل قبول است، می شود. همینطور بود، سال اول کارت رایگان بود. به خصوص با برنامه هایی که چندین سال در حال بازنده بودند، نتایج اهمیتی نداشت. تنها کاری که باید انجام می دادید این بود که نشان دهید فرهنگ را در رختکن تغییر داده اید، کمی رقابتی تر از مربی قبلی باشید و یک کلاس یارگیری خوب برای راضی نگه داشتن هواداران فراهم کنید.
آن روزها رفتند. حتی اگر کورت سیگنتی ایندیانا را در سال اول به پلی آف هدایت کند و در سال دوم قهرمانی ملی را به دست آورد، او در استفاده از پورتال نقل و انتقالات برای ایجاد یک چرخش فوری تنها نیست. وقتی هواداران می‌بینند که باب چسنی 9-0 در UCLA رفت، ویل استین کنتاکی را در ترکیب CFP قرار داد، اریک موریس به سرعت در اوکلاهاما با بازیکنانی که در شمال تگزاس مربیگری کرده بود پیروز شد، و جیمز فرانکلین بهترین تیم ویرجینیا تک را در نزدیک به یک دهه اخیر وارد زمین کرد، همه حق دارند بپرسند: “چرا ما نه؟”
اگر می‌خواهید بفهمید که چه چیزی در مکانی مانند فلوریدا، که 5-4 است و عموماً در سال اول جان سامرال بد نبود، این همه خشم را برانگیخته است، دیگر نگاه نکنید. طبق جدول زمانی سنتی، طرفداران فلوریدا به طور کلی موافق هستند که سامرال برای بازسازی برنامه بعد از پنج فصل متوالی متوسط (یا بدتر) به زمان نیاز دارد و تا سال سوم شروع به قضاوت نمی کند.
اما حالا که ثابت شد، شما می تواند هر برنامه ای را برای یک سال تغییر دهید، تبدیل به یک انتظار می شود. دیگر هیچ کس نمی تواند بازی طولانی را انجام دهد. در 5-4 با پیروزی بر تگزاس و اوله میس، سامرال روی صندلی داغ نیست و تا حد زیادی خوب است. اما آیا صحبت از امنیت شغلی او از دنیای آنلاین به دنیای واقعی منتقل خواهد شد، اگر او در مسیر صعود به پلی آف 24 تیمی این بار در سال آینده نباشد؟
تبلیغات
می توانید ساعت خود را روی آن تنظیم کنید.
برخورد این دو عامل – گسترش پلی آف و تجربه اخیر مربیان برنده در سال اول – ناگزیر تمام مکالماتی را که طرفداران انجام می دهند تسریع می کند و آنها شروع به تعجب می کنند که آیا مرد مناسبی دارند یا خیر. و همانطور که ما هر سال در سراسر کشور می بینیم، محدودیت های مالی برای حفظ خود اداری قابل مقایسه نیست.
برای هفته‌ها، مقامات ایالتی فلوریدا قاطعانه می‌خواستند مایک نورول را بازگردانند، تا حد زیادی به این دلیل که خرید تقریباً 50 میلیون دلاری او چنین مشکلی بود. با این حال، هنگامی که صدای غوغا به اندازه کافی بلند شد، رئیس مدرسه تسلیم شد. می‌توانیم شاهد شروع بازی در نبراسکا باشیم، جایی که مت رول سال گذشته قرارداد جدیدی را با خرید 63 میلیون دلاری امضا کرد اما اکنون پس از چهار باخت متوالی در کانون شورش طرفداران قرار گرفته است.
تبلیغات
اینها تحولات سالمی نیستند، اما قانون سوم حرکت نیوتن همیشه در پایان برنده است. برای هر اقدامی (قراردادهای بزرگ مربیگری، گسترش پلی آف، پورتال انتقال رایگان برای همه) واکنشی برابر و متضاد وجود خواهد داشت (انتظارات جدید، فشار بیشتر، صبر کمتر برای ساختن از ابتدا). قوانین قدیمی دیگر اعمال نمی شود.
اما کاری که آنها در اینجا انجام داده اند یک مشکل واقعی وجود دارد. در 24 تیم، بازنده ها بیشتر از برندگان در پایان هر فصل فوتبال دانشگاهی خواهند بود. فقط در حال حاضر، خط بین این دو را بسیار واضح تر می کند. همه فشار بیشتری را برای قرار گرفتن در سمت راست شکاف احساس خواهند کرد زیرا شکست غیرقابل قبول تلقی خواهد شد.
دلایل زیادی وجود دارد که چرا گسترش پلی آف منطقی است. افزایش برابری به این معنی است که بیش از 12 تیم مستحق ضربه زدن هستند، از اهداکنندگان خواسته می‌شود که 40 تا 50 میلیون دلار در فهرست‌ها بدون پاداش کافی پس از فصل سرمایه‌گذاری کنند، و با توجه به تمام تمرکز بر CFP، هیچ راهی برای نجات سیستم کاسه وجود نداشت. بازی‌های قهرمانی کنفرانس نیز منسوخ شده بودند، زیرا هم‌سویی مجدد به تشکیل مگا کنفرانس‌های 16 و 18 تیمی کمک کرد، بنابراین منطقی در جایگزینی آنها با بازی‌های مرحله اول مرحله حذفی وجود دارد.
اما اگر مربیان و مدیران فکر کنند که تیمی که به عنوان بازیکن شماره 22 وارد پلی آف می شود، آنها را از فرهنگ “آتش همه” که می خواهند رام کنند، در امان خواهد داشت، دچار توهم خواهند شد. و اگر نه خدای ناکرده خانم پلی آف 24 تیمی به زودی درس عواقب ناخواسته را خواهند گرفت.
