چه کسی شب گذشته بدترین خواب را دید: فرناندو آلونسو

هنگامی که فرناندو آلونسو در سال 2005 قهرمان فرمول یک جهان شد، تنها 24 سال داشت و جایگزین امرسون فیتیپالدی به عنوان جوان ترین قهرمان تاریخ این ورزش شد. بالاخره مایکل شوماخر یک مدعی داشت. و اگرچه پادشاه فرمول یک به اشتباه گاو نر جوان اسپانیایی را «فردیناندو» نامید، زیرا نام او را به خاطر نمی آورد، این آلونسو بود که در نهایت به دوران طلایی شوماخر پایان داد.

کلاس تازه کار سال 2001 فوق العاده بود: آلونسو، خوان پابلو مونتویا، کیمی رایکونن. انریکه برنولدی برزیلی نیز در بازی افتتاحیه فصل ملبورن حضور داشت و الکس یونگ مالزیایی و توماس انگه راننده چک در اواخر سال به این تیم پیوستند. نام هایی که تا حد زیادی در هاله ای از ابهام محو شده اند. اما حداقل 50 درصد از کلاس سال 2001 به عظمت ادامه دادند.

فرمول 1 در آن زمان دنیای بسیار متفاوتی بود. روسای تیم افرادی مانند ران دنیس، فرانک ویلیامز، ادی جردن و تام والکینشاو بودند. تیم مرسدس برنده مسابقات قهرمانی جهان امروز BAR نام داشت، ردبول هنوز جگوار بود و تیم آلن پروست موتور فراری را به نام برند رایانه ایسر تغییر نام داد. فیس‌بوک و اینستاگرام وجود نداشتند، دختران شبکه‌ای با لباس‌های بیکینی و شورت‌های تنگ به طور معمولی شماره رانندگان را نگه می‌داشتند، و شبکه همچنان شامل اسب‌های جنگی قدیمی مانند ژان آلسی و جوس ورشتاپن، پدر مکس بود.

هرکسی که در آن زمان پیش‌بینی کرده بود که آلونسو 25 سال بعد همچنان در بین بهترین رانندگان فرمول یک خواهد بود، اما هرگز بیش از دو قهرمانی جهان را نخواهد برد، احتمالاً توسط روزنامه‌نگارانی مانند موری واکر یا هاینز پرولر به عنوان یک دیوانه رد می‌شد.

من یک بار در خانه سالمندان خدمت غیرنظامی را انجام دادم و وقتی کارم را به مادرم گفتم، گفت: وقتی مردم پیر می شوند، دوباره مثل بچه ها می شوند. این به نوعی در مورد فرناندو آلونسو نیز صدق می کند.

در سال 2001 او اولین بازی خود را در فرمول یک با میناردی انجام داد. پاول استودارت، کارآفرین خطوط هوایی استرالیایی، تیمی را که اکنون با نام ریسینگ بولز می شناسیم، خریداری کرده بود و آلونسو در یک فصل 17 مسابقه ای بدون دوی سرعت F1 و فینال قهرمانی در سوزوکا در 14 اکتبر، دقیقاً امتیاز صفر کسب کرد. نه به این دلیل که استعداد قابل توجه او دیگر مشهود نبود، بلکه به این دلیل که دستگاه به سادگی در حد کار نبود.

اکنون، به عنوان دولتمرد بزرگ فرمول یک، آلونسو دقیقاً در همان موقعیتی قرار می‌گیرد که وقتی یک بچه جایزه بزرگ بود: هم تیمی‌اش هیچ شانسی در برابر او ندارد، هیچ‌کس به طور جدی به توانایی‌های او پشت فرمان شک نمی‌کند، و با این حال او ناامیدانه گیر کرده است زیرا ماشینش نمی‌تواند آن را تحمل کند.

بین آنها دو قهرمانی جهان، 32 پیروزی در جایزه بزرگ و ربع قرن تجربه زندگی وجود داشت. به طور قابل توجهی کمی تغییر کرده است: آلونسو سریعتر از ماشینش است. پس از 20 مسابقه از 24 آخر هفته مسابقه، او تنها 7 امتیاز در اختیار دارد. فقط در سال 2001 با میناردی کمتر گلزنی کرد.

با این حال، اینترلاگوس، همان جایی که او اولین عنوان جهانی خود را در سال 2005 به دست آورد، اثبات کرد که آلونسو هیچ‌کدام از توانایی‌های خود را در استخراج آخرین کسری از ثانیه از یک اتومبیل فرمول یک از دست نداده است.

وقتی باران بارید و در را برای رانندگانی که ماشین‌های رقابتی کمتری داشتند باز کرد تا بر کاستی‌های ماشین‌هایشان غلبه کنند، کلاس آلونسو درخشید. در طول جلسه مقدماتی روز شنبه، او برای مدت کوتاهی در چندین موقعیت در صدر جدول قرار گرفت و در نهایت اولین حضور خود در سه ماهه سوم فصل را تضمین کرد.

در مسابقه یکشنبه او حتی گاهی اوقات خود را با افرادی مانند لوئیس همیلتون در یک فراری مخلوط می کرد. آلونسو سپس پیشنهاد کرد که استون مارتین باید در پیچ های خیس “فوق العاده” بوده باشد (البته موتور هوندا کمتر چنین بود).

شاید. اما نکته اینجاست: این فقط در دستان آلونسو فوق العاده بود.

روز شنبه، آلونسو نشان داد که چرا در 45 سالگی هنوز در فرمول 1 حضور دارد. روز یکشنبه، استون مارتین به او نشان داد که چرا در 45 سالگی، شاید بهتر باشد کار دیگری انجام دهد. نتیجه رتبه دوازدهم شد. بدون امتیاز آخر هفته دیگری که آلونسو ثابت کرد برای ماشینش خیلی خوب است.

همه اینها باید برای ضربه زدن به نفس او کافی باشد و به او کمک کند تا شب راحت بخوابد. اما مهم نیست که آلونسو چقدر تلاش می کند و هر چقدر هم کسی به توانایی های او شک کند، شانس قهرمان شدن او برای سومین بار در جهان و در نهایت نوشتن پایانی خوش برای افسانه ای که در دو دهه گذشته به داستانی بی پایان تبدیل شده است بسیار اندک است.

فرناندو آلونسو، استون مارتین ریسینگ

عکس از: هکتور ویواس / فرمول 1 از طریق گتی ایماژ

تعداد کمی از رانندگان در فرمول 1 وجود دارند که در طول سال‌ها برای بسیاری از تیم‌های برتر امروزی مسابقه داده‌اند یا حداقل در مقطعی با آن‌ها مذاکره کرده‌اند. در فراری، او به شدت به عنوان سومی نزدیک بود، اما هرگز این اتفاق نیفتاد. در مک لارن، او زمین سوخته ای را به دنبال خود به جا گذاشت. دوبار

مذاکرات او با ردبول در سال 2007 به جدی ترین سطح خود رسید، یا هلموت مارکو به من گفت. ردبول آدریان نیوی را در اختیار داشت، اما آلونسو به وضوح این اطمینان را نداشت که دیدگاه جسورانه دیتریش ماتشیتز برای مقابله با تیم‌ها و سازندگان معتبر واقعاً می‌تواند به واقعیت تبدیل شود. زمانی که ردبول در سال 2009 صعود خود را به دوران موفقیت برجسته آغاز کرد، آلونسو از قبل آماده انتقال به فراری بود.

کنایه؟ تقریباً 20 سال بعد، آلونسو امید خود را برای قهرمانی دوباره جهان به کسی جز آدریان نیوی از استون مارتین بسته است. همان طراحي كه در تمام آن سال ها پيش به وضوح پتانسيلش را در ردبول دست كم گرفته بود. این باید مطالب جذابی را در زندگی نامه او که مدت ها وعده آن را داده بود، ایجاد کند، که من در ژوئیه 2021 در آمازون از قبل سفارش دادم و تا به امروز منتشر نشده باقی مانده است.

در پایان سال 2016، در یکی از پایین ترین دوره های حرفه ای طولانی خود در مک لارن-هوندا، زمانی که او قبلاً بازنشستگی ذهنی از فرمول 1 را آغاز کرده بود، نیکو روزبرگ قهرمان جهان به طور ناگهانی بازنشستگی خود را اعلام کرد. آن شب، در مراسم جشن جوایز FIA، فلاویو بریاتوره با توتو وولف، رئیس تیم مرسدس تماس گرفت تا بتواند جای خالی روزبرگ را برای آلونسو تضمین کند. اما آلونسو در دوران حضورش در مک لارن-مرسدس پل های زیادی را سوزانده بود و دیتر زتچه، مدیرعامل دایملر، اسپای گیت را فراموش نکرده بود.

گاهی اوقات آلونسو در را اشتباه باز می کند. گاهی هم به صورتش می زنند. و گاهی خودش آنقدر محکم کوبیده بود که سالها بعد دیگر باز نمی شد.

زمانی که آلونسو در سال 2023 به استون مارتین پیوست و در اولین فصل خود به سرعت 8 سکو را به ثمر رساند، به نظر می رسید که بالاخره از نفرین زمان بندی بد رها شده است. امروز، سه سال بعد، ما بهتر می دانیم. و به سختی تعجب آور است که تیم سال ها پس از جدایی او موفق شود. درست مثل مک لارن.

آلونسو همیشه قربانی شرایط ناگوار نبود. بعضی درها را خودش بست. چند پل را با دست خود سوزاند.

لوئیس همیلتون، مک لارن، فرناندو آلونسو، مک لارن

عکس توسط: تیموتی آ. کلاری/ خبرگزاری فرانسه از طریق گتی ایماژ

آلونسو کسی نیست که به راحتی خوابش را از دست بدهد. او خیلی چیزها را پشت سر گذاشته است، دستاوردهای زیادی به دست آورده است و به همه ما ثابت کرده است که ناراحت باشیم، فقط به این دلیل که او هرگز در این عمر سومین جام جهانی را نخواهد برد. با این حال چیزی عمیقاً تاسف بار در داستان او وجود دارد. اگر او به اندازه فتل یا همیلتون خوش شانس بود که در زمان مناسب در مکان مناسب قرار گرفت، احتمالاً می توانست تا کنون پنج یا بیشتر قهرمانی جهانی داشته باشد. اما او این کار را نمی کند.

در سال 2001، زمانی که آلونسو در فرمول یک شروع می‌کرد، مقالات روزنامه‌هایی که خواندم همواره سر استرلینگ ماس بزرگ را به‌عنوان بهترین راننده گرندپری توصیف می‌کردند که هرگز قهرمانی جهان را نبرده است.

شاید در آینده ای دور در مورد فرناندو آلونسو به عنوان بهترین راننده گرندپری که “فقط” دو قهرمانی جهان را کسب کرده است بنویسند.

با این حال، همه چیز می توانست بدتر باشد.

ما نظر شما را می خواهیم!

– تیم Motorsport.com