مربیگری یک فوق ستاره NBA باید یک امتیاز باشد، اما گاهی اوقات ممکن است زشت شود. هیچ نمونه ای بهتر از انتقادی که توسط داک ریورز به سوپراستار میامی هیت، جانیس آنتتوکومپو ارائه شده، وجود ندارد.
داک ریورز از جیانیس آنتتوکومپو به عنوان سرسخت ترین سوپراستاری که تا به حال مربیگری کرده است، یاد کرد. در پادکست بیل سیمونز:
تبلیغات
ریورز گفت: “او آسان نیست زیرا با این سرعت سراشیبی دیوانه کننده بازی می کند.” “او واقعاً مرد سختی است. داشتم به کسی می گفتم: او این توانایی پاس عالی را دارد، اما لزوماً همزمان ضریب هوشی فوق العاده ای ندارد. این یک چیز واقعاً عجیب است. و او واقعاً راهی دارد. رها کردن، قدرت، مانند هر بازی. او می خواهد آن را تحمیل کند.
ریورز ادامه داد: “مواقعی وجود دارد که آرزو می کنم او یک کار را انجام دهد.” “من می خواهم او یاد بگیرد که چگونه بهتر اجرا کند. او یکی از آن افرادی است که شما تعداد زیادی از آنها را از ایالات متحده دریافت می کنید، بچه های AAU که هرگز نیازی به اعدام نداشتند زیرا خودشان می توانند این کار را انجام دهند. اما کمکی به تیم نمی کند.
و من این را به یانیس گفتم: چیزی که او هنوز باید بیاموزد ارزش اعدام است. “چقدر مهم است که وقتی تمرین می کنی و شوت می کنی قفل کردن در اجرا. و حالا او مربی ای دارد که به اندازه اعدام خوب است.”
جیانیس دقیقاً شخصیت پردازی را قبول نکرد، در پاسخ خود دفاعی ظاهر شد و در مصاحبه بعد از بازی خود انتقادات را منحرف کرد:
تبلیغات
آنتتوکومپو از طریق اریک نهم گفت: “اوه خدای من.” اول از همه، او مربی من نیست. مربی من مربی است [Erik Spoelstra]. اما او مربی ای است که در گذشته با او کار کرده ام. من حرفی ندارم کی این نظرات رو دادی؟ امروز؟”
انصافاً عده ای از او دفاع کردند. واضح است که اریک اسپولسترا از بازیکن خود دفاع کرد، اما جیسون کید نیز که در گذشته مربی گرینویچ فریک نیز بود، همینطور.
این معامله یک سوال جالب را ایجاد می کند: آیا آنتتوکومپو واقعاً یکی از چالش برانگیزترین بازیکنان NBA برای مربیگری است، یا شخصیت رقابتی و خواستار او به سادگی اشتباه گرفته شده است؟
خوب، ما فکر می کنیم که جیانیس باید یکی از سخت ترین سوپراستارها برای مربیگری باشد، و در اینجا 10 ستاره NBA وجود دارد که برخی از سخت ترین چالش های مربیگری در لیگ را ارائه می دهند.
تبلیغات
10. رودی گوبر
رودی گوبرت یکی از بهترین مدافعان NBA است، اما مربیگری او مستلزم پذیرش برخی محدودیت‌ها است. محافظت از رینگ، ریباند و توانایی پاک کردن خطاها او را فوق العاده ارزشمند می کند، اما او اغلب از نظر تهاجمی ناتوان است.
گوبر کسی نیست که بتوانید آن را در هر ترکیبی قرار دهید و منتظر نتایج مشابه باشید. ناتوانی او در تنبیه مداوم مدافعان کوچکتر یا ایجاد حمله خود در برابر تیم هایی که به نقاط ضعف او حمله می کنند مشکل ساز می شود. برای کریس فینچ کار آسانی نیست که همه چیز را در حمله بفهمد.
سردرد واقعی زمانی اتفاق می افتد که بازی های پلی آف دور می شوند و حریفان شروع به بیرون کشیدن او از سبد می کنند. فینچ باید تصمیم بگیرد که آیا درخشش دفاعی گوبرت بر مسائل فاصله‌گذاری و آسیب‌پذیری توپ کوچکی که او می‌تواند معرفی کند، بیشتر است یا خیر.
تبلیغات
باید واضح بگوییم: گوبر قطعا ارزش مربیگری را دارد. اما به حداکثر رساندن آن نیاز به خلاقیت بسیار بیشتری نسبت به شهرت دفاعی آن دارد.
9. کایری ایروینگ
کایری اروینگ استعداد فوق العاده ای دارد و می تواند جمعیت را در یک لحظه به حرکت درآورد. مشکل اینجاست که ایروینگ هرگز علاقه خاصی به این نداشت که بسکتبال به طور کامل زندگی شخصی یا شخصیت او را دیکته کند.
حرفه او شامل چندین جدایی پرمخاطب و روابط پیچیده با سازمان‌ها بوده است، و اغلب احساس می‌کند که مربیان با تالار مشاهیر آینده یک سوزن راه می‌روند. داستی می سرمربی تازه کار تا کنون با کایری مشکلی نداشته است و گارد با استعداد او در این فصل در مقاطعی از خود را حفظ کرده است.
تبلیغات
اما با این حال، مربیگری ایروینگ به تعادل ظریفی بین اقتدار و اعتماد نیاز دارد. یک رویکرد انضباطی سنتی بعید است که با فردی که یک متفکر مستقل است خوب کار کند، در حالی که دادن آزادی بیش از حد به آنها می تواند مشکلاتی را برای سازمان بزرگتر ایجاد کند.
استعداد ایروینگ در بسکتبال مشکل نیست. چالش این است که همه را در یک مسیر مشترک هدایت کنیم. ایروینگ می‌تواند مربی را در عین حال درخشان یا احمق جلوه دهد، اما ما حدس می‌زنیم که این تنها با دریبل زدن توپ بسکتبال بز است.
8. زیون ویلیامسون
زیون ویلیامسون یکی از ناامید کننده ترین چالش های مربیگری در NBA است زیرا استعداد فوق العاده ای است و انتظارات همیشه بالاست. وقتی ویلیامسون سالم است، عملاً در سبد قابل توقف نیست.
تبلیغات
با این حال، مسائل مربوط به آماده سازی، در دسترس بودن و سازگاری آن مانع از توسعه آن شده است. مربیان فقط مسئول طراحی یک حمله در اطراف صهیون نیستند. آنها همچنین باید مراقب باشند که مرکز فرانچایز خود را از نظر فیزیکی آماده نگه دارند. انگار مربیان به اندازه کافی اهمیت نمی دهند.
این فشار به ویژه شدید است زیرا پلیکان ها به سرمایه گذاری روی ویلیامسون به عنوان آینده خود ادامه می دهند، حتی زمانی که نتایج به طور مداوم این باور را توجیه نکرده است. این مسئولیت بزرگی را بر دوش جمال موزلی می گذارد تا او را تحت فشار بگذارد، او را مسئول نگه دارد و به نوعی در ارتباط بماند بدون اینکه بازیکن را از نظر احساسی از دست بدهد.
وقتی بااستعدادترین بازیکن شما نیاز به توجه مداوم به تناسب اندام دارد، پاسخ آسانی وجود ندارد. شاید آن روز راحت‌تر بود که یک بازیکن را به شکلی خوب درآورد، اما توانمندسازی بازیکنان، صهیون را به بازیکنی دشوار برای درک تبدیل کرد.
7. جانیس آنتتوکومپو
جیانیس آنتتوکومپو از نظر بدنی سخت‌ترین سوپراستار بسکتبال است، اما این تسلط می‌تواند برای مربیان بسیار زیاد باشد، از این رو داک ریورز درباره آن صحبت می‌کند. غریزه جانیس این است که به جای تحلیل صبورانه هر پوشش دفاعی، فیزیک بدنی خود را به حریفان تحمیل کند.
تبلیغات
این ذهنیت عامل بسیاری از عظمت اوست، اما زمانی که حریفان دیوارهای دفاعی می‌سازند و او را مجبور به موقعیت‌های ناخوشایند در نیمه زمین می‌کنند، می‌تواند مشکل ساز شود. شاید به همین دلیل است که میامی هیت تا اینجای کار شروع وحشتناکی با نتیجه 4-6 داشته است.
دکتر ریورز جیانیس را سخت‌ترین سوپراستاری که تا به حال مربیگری کرده است توصیف کرد و حق با اوست. اختلاف بین ریورز و جیانیس بر یک واقعیت ناراحت کننده تأکید می کند: مربیگری یک بازیکن فوق العاده رقابتی گاهی به معنای به چالش کشیدن غرایز است که او را به یک فوق ستاره تبدیل کرده است.
جیانیس می‌خواهد بر او مسلط شود، و کند کردن او یا درخواست از او برای تغییر رویکرد لزوماً نتیجه خوبی نخواهد داشت. ما آن را با بازیکنانی مانند راسل وستبروک دیده‌ایم، و جیانیس می‌تواند در آن قالب قرار بگیرد. شدت او یک دارایی بزرگ است، اما متقاعد کردن او که بهترین تصمیم بسکتبال باید کاهش سرعت باشد، همیشه کارساز نیست.
6. دریموند گرین
دریموند گرین یکی از بهترین بازیکنان دفاعی نسل خود است و بهره هوشی بسکتبال او باعث می‌شود که او به عضویت کادر مربیگری در زمین تبدیل شود. بدون جنگجویان سبز، آنها نمی توانستند چهار قهرمانی را به عنوان بزرگترین سلسله مدرن کسب کنند. ما آن را تشخیص می دهیم.
تبلیغات
متأسفانه، همین شدت می تواند به یک کابوس تبدیل شود، وقتی که احساسات بالا می رود. خطاهای فنی، دعواها، اخراج ها و محرومیت ها، گلدن استیت را در شرایط سختی قرار می دهد و استیو کر را مجبور می کند تا پس از آن بازی را پاک کند.
چالش این است که گرین نمی تواند فقط به عنوان یک بازیکن نقش معمولی مربی شود. صدای او وزن زیادی در رختکن دارد و روابط او با هم تیمی هایش، به ویژه استفن کری، در هویت واریرز نقش اساسی دارد.
کر باید بداند چه زمانی به او قدرت دهد، چه زمانی او را عقب بکشد، و چه زمانی بپذیرد که نوسانات عاطفی او ممکن است به قیمت تیم تمام شود. امتیاز محدود او را به معادله اضافه کنید و گرین بازیکن سختی برای مقابله با آن است. آفرین به کر که تا جایی که می توانست انجام داد.
5. کاوی لئونارد
کاوهی لئونارد پارادوکس نهایی مربیگری است: او یک فوق ستاره دو طرفه نخبه است که می تواند اهداف قهرمانی یک تیم را تغییر دهد، اما در دسترس بودن او یکی از سخت ترین متغیرها برای مدیریت است. فکرش را بکنید: مربیان همیشه باید نگران این باشند که کوحی بازی می کند یا نه، و تیم باید دائما به خاطر آن تغییر کند.
تبلیغات
سپس چالش ارتباطی وجود دارد. لئونارد به خاطر سکوتش معروف است و تا به حال تقریباً از همه چیز در حرفه خود خلاص شده است. رویکرد شخصی او برای مدیریت حرفه‌اش بسیار مستقل است، به این معنی که مربیان اغلب مجبورند روابط محتاطانه‌تری را به جای تعامل کلامی مداوم دنبال کنند.
ناامیدی آشکار است: وقتی کاوی در دسترس باشد، می تواند یکی از بهترین بازیکنان جهان باشد. اما ساختن یک سیستم قهرمانی حول یک شخصیت مستعد آسیب و قطبی کار سختی برای هر مربی است. کلاه بر دارکو راجاکوویچ برای حفظ رقابت رپتورز با کاوهی که چند بازی را از دست داده است.
4. جوئل امبید
جوئل امبید یک بازی کابوس‌آمیز برای دفاع حریف است، اما مربیگری او گاهی اوقات می‌تواند یک کابوس باشد. سابقه مصدومیت او، نگرانی های تهویه مطبوع و در دسترس بودن، کادر مربیگری را مجبور کرد در برنامه های خود تجدید نظر کنند. بهتر است باور کنید که نیک نرس در هر بازی این فصل مدام به دقایق امبیید فکر می کند.
تبلیغات
هنگامی که امبید سالم است، فیلادلفیا می تواند یک حمله کامل با کالیبر قهرمانی را حول توانایی خود برای گلزنی از هر نقطه ایجاد کند. با این حال، وقتی او در دسترس نیست، همه چیز تغییر می کند. و این حتی در مورد سوپرتیم فعلی 76ers نیز صادق است.
همچنین چالش تاکتیکی به حداکثر رساندن ترجیحات تهاجمی Embiid وجود دارد. توانایی او در ترسیم خطاها و عملکرد از فاصله میانی می تواند ویرانگر باشد، اما گاهی اوقات حمله را کند می کند و فرصت را برای هم تیمی ها برای حمله با ریتم محدود می کند.
واکنش‌های احساسی امبید، ناامیدی مشهود و اختلافات گاه به گاه با هم تیمی‌ها یا تصمیم‌های مربی، لایه دیگری از پیچیدگی را اضافه می‌کند. او یک استعداد نسلی است، اما مدیریت شرایط بدنی و خلق و خوی او کار بزرگی است. شاید حضور لبرون جیمز در فهرست به کار فوق العاده دشوار پرستار در این فصل کمک زیادی کند.
3. Trae Young
Trae Young به خودی خود یک سیستم تهاجمی است، اما مربیگری او به معنای ساختن یک حمله است که حول یک مجموعه بسیار خاص از ترجیحات می چرخد. یانگ با توپ در دست پیشرفت می کند، به خصوص در موقعیت های پیک اند رول که می تواند مدافعان را دستکاری کند.
تبلیغات
مشکل این است که این رویکرد می تواند قابل پیش بینی باشد و بیش از حد به یک بازیکن وابسته شود. اگر تغییر جزئی وجود داشته باشد، تاثیر یانگ تا حد زیادی کاهش می یابد. این باعث می شود که آن را به یک سیستم trae-or-die برای پخش کننده max deal تبدیل کند.
از نظر دفاعی، چالش حتی واضح تر است. محدودیت‌های فیزیکی یانگ او را به بازیکنی تبدیل می‌کند که حریفان به طور فعال هدف قرار می‌دهند، و کادر مربیگری را مجبور می‌کند تا طرح‌هایی را ایجاد کند که از او محافظت کند و از سوء استفاده محافظان حریف از عدم تطابق جلوگیری کند. در مورد سردرد صحبت کنید.
تری می تواند حمله کند، اما ساختن یک رقیب در اطراف او نیاز به صبر، خلاقیت و تمایل زیادی برای بازی با نقاط قوت خود و مقابله با نقاط ضعف دارد.
2. لوکا دونچیچ
لوکا دونچیچ بازیکن مورد علاقه MVP در این فصل و بهترین سیستم بسکتبال در NBA است. در حال حاضر هیچ کس نمی تواند یک حمله را بهتر کنترل کند، بنابراین این یک لوکس است که جی جی ردیک دارد.
تبلیغات
اما مربیگری لوکا مستلزم پذیرش این نکته است که حمله اغلب مطابق با ریتم، ترجیحات و تصمیم گیری او عمل می کند. سبک هلیوسنتریک او می تواند نتایج چشمگیری داشته باشد، اما می تواند به لیکرز در پلی آف بازگردد. ردیک احتمالاً کاملاً از این موضوع آگاه است.
به هر حال، مدیریت روانشناختی نیز به همان اندازه سخت است. ناامیدی دائمی لوکا از مقامات، شکایت های مکرر و واکنش های احساسی به تماس های نامطلوب می تواند به یک حواس پرتی تبدیل شود که مخالفان از آن سوء استفاده می کنند.
مربیان مدام او را تشویق کرده اند که خونسردی خود را حفظ کند و گاهی اوقات او در همه جا بد به نظر می رسد. استعداد او به قدری قانع کننده است که به چالش کشیدن عادات او تبدیل به یک عمل متعادل کننده ظریف می شود.
لوکا می‌تواند عملاً هر مربی را نابغه جلوه دهد، اما اینکه او به طور مداوم جنبه‌های کمتر جذاب پیروزی در بسکتبال را بپذیرد، موضوع دیگری است. بیایید ببینیم ردیک تا کجا می تواند در این زمینه پیش برود.
تبلیغات
1. جیمز هاردن
جیمز هاردن در صدر این لیست قرار دارد زیرا مربیگری او همیشه شامل اطمینان از درست بودن همه چیز بوده است. هاردن یکی از بهترین بازیکنان تهاجمی نسل خود است، اما او باید این کار را به روش خودش انجام دهد.
مهارت او در پرتاب سه امتیازی و پیک اند رول افسانه ای است، اما همین نقاط قوت زمانی که یک مربی بخواهد تنوع بیشتری در حمله داشته باشد می تواند به محدودیت تبدیل شود. با هاردن، حمله همانطور که هاردن می رود پیش می رود. حتی مهم نیست که دونوان میچل در حال حاضر در کنار او باشد.
تاریخچه پیچیده چند فرانچایز آن این چالش را قانع‌کننده‌تر می‌کند. هیوستون، بروکلین و فیلادلفیا آشفتگی هایی را در رابطه با روابط او با رهبری سازمان تجربه کرده اند و به نظر می رسد که شما نمی توانید هاردن را خوشحال کنید.
تبلیغات
مربیگری هاردن به خاطر مجموعه مهارت های باورنکردنی اش سخت نیست. دشوار است زیرا ترجیحات او می تواند به پایه ای تبدیل شود که همه چیز باید حول آن بچرخد. وادار کردن او به اتخاذ یک هویت توهین آمیز متفاوت یا پذیرش یک نقش کاهش یافته، متقاعد کردن شدیدی دارد.
دلایل زیادی وجود دارد که چرا هاردن قهرمان NBA نمی شود، و در حالی که بسیاری از آنها به بدشانسی و شرایط مربوط می شوند، سبک بازی او باید یکی از آنها باشد.
